Hoe ik in het ziekenhuis belandde


Maandag: ik voel mij wat kortademing, maar besef het nog niet ten volle, omdat ik niet echt inspanningen moet doen. Trappen zijn wel vermoeiender dan anders.

Dinsdag: ik ga met de fiets naar het werk, maar geraak amper vooruit. ‘s Middags ga ik wandelen met collega’s en dat lukt, maar ik ben weer kortademig na het nemen van een trap. ‘s Avonds zou ik met vriendin T. naar de yoga gaan, maar ik zeg het af, want fietsen en yoga zal niet lukken. Fietsen is al te vermoeiend. Ik neem het steile viaduct niet, omdat ik bang ben dat ik niet meer boven geraak.

Woensdag: ik begin te vermoeden dat ik niet ziek aan het worden ben, maar dat er iets anders aan de hand is. Als ik naar de tweede verdieping wil, moet ik pauzeren in de badkamer op de eerste verdieping, zo kortademig ben ik. Ik vermoed dat ik een ijzertekort heb, omdat ik al even geen vlees meer eet en het niet altijd goed vervang.

Vrijdag: ik laat bloed trekken bij de dokter voor onderzoek.

Maandag: ik heb, bovenop mijn kortademigheid en vermoeidheid bij inspanning, hoofdpijn en ik kan mij niet concentreren. Ik rust thuis uit, maar het werkt niet echt. Verdict van de dokter: stevig tekort aan vitamine D en B12. Erg slechte cholesterolwaarden en afwijkende leverwaarden. Voor de tekorten krijg ik supplementen, voor de andere resultaten is verder onderzoek nodig.

Dinsdag: ik neem mijn supplementen en hoop op beterschap.

Woensdag: ik laat een echo nemen van mijn gal en lever en ik heb blijkbaar een galsteen van 2,5 cm. De huisarts moet beslissen of daar iets aan gedaan moet worden. Ik schrik er niet van (mijn zussen zijn mij al voorgegaan met galcrisissen), maar het is een beetje raar om te weten dat die er zit en in principe elk moment een crisis kan veroorzaken. In de namiddag krijg ik een drukkend gevoel op mijn borst, maar niet te erg en niet constant.

Donderdag: het drukkend gevoel op mijn borst is erger. Ademen doet pijn. Ik slaag erin nog te werken tot ‘s middags, maar ik kan enkel oppervlakkig ademen (en zelfs dat doet eigenlijk pijn) en krijg tintelingen in mijn vingers. Ik heb heel de voormiddag op dezelfde plek gezeten, maar als ik toch beweeg, wordt het weer erger. Ik vraag aan mijn broer om mij naar spoed te brengen. Ik kom aan op spoed en krijg voorrang. Ik heb koorts (wat ik niet doorhad) en een verhoogde bloeddruk (heb ik nooit). Ze maken een filmpje van mijn hart en dat lijkt wel in orde. Ze trekken bloed uit mijn polsslagader en daaruit blijkt dat het longembolie kan zijn. Ze nemen een CT-scan met contrastvloeistof en het vermoeden wordt bevestigd: ik heb verschillende, vrij grote bloedklonters in mijn longen. Ik krijg een spuit met bloedverdunners, extra zuurstof en blijf aan de monitor. Ik moet in het ziekenhuis blijven voor extra onderzoeken en om aan te sterken.

Vrijdag: verschillende onderzoeken die gelukkig goede resultaten geven: de echo van mijn benen wijst uit dat er geen bloedklonters in mijn benen zitten, de echo van mijn buik geeft enkel de galsteen als resultaat (had ik dat geweten op woensdag …) en de echo van mijn hart is in orde. Wel een verhoogde druk op de longen, maar dat is normaal.

Weekend: ik merk elke dag kleine verbeteringen en op zaterdag hoeft de extra zuurstof niet meer. Op zondag probeer ik eens een wandelingetje te maken met mijn broer in de ziekenhuisgangen. Ik krijg pijn aan mijn schouder en vermoed dat het spierpijn is, maar het blijkt mijn longvlies te zijn dat extra gevoelig is door de embolie. Zitten doet minder pijn dan liggen en verder doen niezen en het snuiten van mijn neus superveel pijn.

Dinsdag: na een mammografie mag ik in de late namiddag naar huis om daar verder aan te sterken. Na vijf nachten in het ziekenhuis ben ik blij dat ik weer naar huis mag, al is het ook spannend, omdat ik niet het gevoel heb dat ik al veel kan. Gelukkig hoef ik enkel te rusten en in mijn basisbehoeften te voorzien.

Bij de meeste mensen vormen de bloedklonters zich in de benen en schieten ze op een gegeven moment los om dan in de longen te gaan zitten. Bij mij vormden de verschillende klonters zich waarschijnlijk in mijn longen. De enige aanwijsbare oorzaak is de pil in mijn geval. Er wordt mij afgeraden om de pil als anticonceptie te nemen, maar dat is niet de reden dat ik de pil neem: ik ontwikkel helaas cystes zonder de pil. Mijn lijf spreekt zichzelf dus tegen: zonder pil cystes, met pil longembolie. Het ene kan al fataler zijn dan het andere dus ik ga verder zonder de pil. In mijn geval zou de minipil een goede uitweg moeten bieden, daarin zit maar één hormoon (en dat is niet oestrogeen). Alleen jammer dat mijn gynaecoloog daar niet meteen voor koos. Al kan die natuurlijk ook niet voorspellen dat ik bloedklonters zou aanmaken. Bij veel vrouwen is het nemen van de pil geen enkel probleem, al moet ik wel toegeven dat ik nog iemand ken die longembolie gehad heeft en bij haar was de pil ook de enige mogelijke oorzaak.

Intussen gaat het beter met mij, mijn longvlies doet bijna geen pijn meer. Trappen gaan al iets vlotter, maar ik ben nog erg snel moe. Ik had gehoopt tegen nu al eens een wandeling te kunnen maken, maar dat was naïef. Ik blijf dus vooral thuis en dan nog ben ik snel moe. Zaterdag had ik bezoek (met lekker eten bij!) en ik werd duizelig en moest gaan liggen. Terwijl ik verdorie al zat.

Ik ben blij met alle vorderingen die ik maak, maar ik moet mijn lichaam duidelijk voldoende tijd gunnen. Maar we komen er wel, daar ben ik van overtuigd. En we hebben het overleefd. Dat vooral.

gerhilde

bouwjaar 1985 – maakt en schrijft – houdt van: haar kat Hobbes, juwelen en kaarsen maken, post krijgen, pasta, verse lakens, fijne mensen

Misschien lees je ook graag

18 Comments

  • Lottes Anekdotes
    March 25, 2018 at 11:10 am

    Dat is erg verschieten hé! Mijn moeke lag ook eens een week in het ziekenhuis door een longembolie.
    Verzorg je maar goed, Gerhilde!

  • Annelyse
    March 25, 2018 at 11:28 am

    Amai … eng zeg. Veel beterschap toegewenst

  • Elke
    March 25, 2018 at 11:55 am

    Wow, dat moet schrikken zijn! Verzorg je goed!

  • Kathleen
    March 25, 2018 at 12:25 pm

    Ola pola zeg, dat is wel heftig. Doe het maar lekker rustig aan en verzorg je goed.

  • Joke
    March 25, 2018 at 12:44 pm

    Ik hoop dat je snel weer de oude bent. Verzorg je maar goed.

  • Silke
    March 25, 2018 at 4:31 pm

    Pfff, heftig verhaal zeg… Neem maar je tijd, haast en spoed is zelden goed, zeker als het je gezondheid betreft!

  • Joni
    March 25, 2018 at 5:28 pm

    Ahppfff, wat een verhaal. Ik zou in paniek zijn denk ik..
    Gelukkig gaat het al veel beter met je!

  • Samaja
    March 25, 2018 at 5:54 pm

    Dat moet een beangstigende ervaring voor je geweest zijn! Ik hoop dat de ongemakken zich niet te lang laten voelen. In elk geval veel beterschap!

  • fieke
    March 25, 2018 at 7:52 pm

    Phew, heftig verhaal! Dat zal ferm schrikken geweest zijn… Gelukkig hebben onderzoeken snel aan het licht gebracht wat het probleem was. Heel veel beterschap gewenst!

  • Le petit requin
    March 25, 2018 at 8:45 pm

    Brrr, ik was vandaag nog aan het praten over eventueel stoppen met de pil omwille van alle hormonen die je binnenkrijgt en nu lees ik dat dit bij jou de oorzaak is! Neem alle rust die je nodig hebt; je gezondheid is het enige dat van tel is op dit moment! En ik duim dat de minipil de groei van cystes tegenhoudt!

  • Hilde
    March 26, 2018 at 7:39 am

    Dat is niet niks, Gerhilde. Ik zou zeggen toch wel serieus alert blijven wat die tekorten betreft. Dit wordt vaak onderschat. Luister nu vooral naar je lichaam, de rust dat het nu ongetwijfeld zo broodnodig heeft. Ik wens jou heel veel beterschap toe. En wat de pil betreft: ik neem nu een ‘progesteron only’ pil want een ander soort pil heeft me destijds een – gelukkig goedaardig – gezwel opgebracht.

  • Els
    March 26, 2018 at 7:44 am

    Amai heftig, toch wel schrikken van dat effect van de pil. Verzorg je verder goed en hou inderdaad ook maar die tekorten goed in de gaten. Je hebt maar één lichaam en daar moet je zuinig op zijn. x

  • Sabine
    March 26, 2018 at 4:13 pm

    Ach jeetje wat heftig meid! Gun jezelf en je lichaam de rust en herstel, het komt zeer goed. Zal echt schrikken geweest zijn! x

  • Bieke
    March 26, 2018 at 6:36 pm

    Allez, zeg… wat een verhaal. Me dunkt dat je hier veel geluk hebt gehad… Ik wens je een rustig herstel!!!

  • Ines
    March 27, 2018 at 9:32 am

    Amai, wel verschieten! Maar blij dat het alweer beter gaat! Ik hoop dat je snel weer kan gaan wandelen en doen waar je goesting in hetbt!

  • borduursaramsades
    March 28, 2018 at 11:57 am

    veel beterschap, gelukkige dat je nu eindelijk weet wat er aan de hand is met je

  • Evi
    March 31, 2018 at 12:29 pm

    Wat een heftig verhaal! Gelukkig was je er tijdig bij. Sterk nu maar goed aan!

  • Leen
    April 22, 2018 at 6:48 pm

    Brrrr seg, dat is verdorie snel gegaan. Gelukkig waren ze er op tijd bij. En had je veel aan je broer!!
    Ik wil ook zó graag van de pil af, maar voor vrouwen zijn er niet bepaald alternatieven voor anticonceptie (tenzij geen seks meer hebben). De minipil heb ik een tijd geprobeerd maar die veroorzaakte haaruitval en verschrikkelijke puisten en koppijn de week voor of na mijn maandstonden (hoewel die dan weer minder waren). Ik zou het liefst van al gewoon niks meer van rommel moeten nemen!
    Ik hoop dat het intussen beter gaat met je, maar vermoedelijk lees ik dat wel in de volgende postjes – ik zit een beetje achter met lezen, dus sorry voor mijn late reactie!

LEAVE A COMMENT

CommentLuv badge

Over mij

Gerhilde

Gerhilde

Hallo! Ik schrijf hier persoonlijke stukjes, maar ook over boeken, groener leven, creativiteit en onze verbouwingen. Veel leesplezier!

Volg via Facebook

Archief

getest en goedgekeurd

Meststoffen voor jouw blog

Fair Wear Friday

Fairwear Friday

Instagram

Instagram
Instagram
Instagram
Instagram
Instagram
Instagram